چه زمانی افتادگی پلک نیاز به جراحی دارد؟

افتادگی پلک (پتوز) زمانی رخ می‌دهد که پلک بالایی پایین‌تر از حالت طبیعی قرار می‌گیرد. این مشکل ممکن است خفیف باشد و فقط ظاهر چشم را تغییر دهد یا در موارد شدید میدان دید را محدود کند. اینکه افتادگی پلک نیاز به جراحی دارد یا نه، معمولاً به شدت افتادگی، تأثیر آن بر بینایی و علت ایجاد آن بستگی دارد. نشانه‌هایی که نشان می‌دهد ممکن است نیاز به جراحی داشته باشید:

کاهش میدان دید

اگر پلک آن‌قدر پایین آمده باشد که بخشی از مردمک چشم را بپوشاند، ممکن است دید شما محدود شود. در این حالت فرد معمولاً برای دید بهتر سر خود را عقب می‌برد یا ابروها را بالا می‌برد. وقتی افتادگی پلک باعث اختلال در دید شود، پزشکان اغلب جراحی را پیشنهاد می‌کنند.

افتادگی شدید یا پیش‌رونده پلک

در برخی افراد افتادگی پلک با گذشت زمان شدیدتر می‌شود. اگر پلک به‌طور واضح پایین‌تر از حالت طبیعی قرار گرفته باشد و به‌تدریج بدتر شود، احتمال نیاز به جراحی بیشتر است.

خستگی یا فشار در ناحیه پیشانی و چشم‌ها

بعضی افراد برای باز نگه داشتن چشم‌ها مدام عضلات پیشانی را منقبض می‌کنند. این کار می‌تواند باعث خستگی چشم، سردرد یا احساس سنگینی در پلک‌ها شود. در چنین شرایطی جراحی می‌تواند عملکرد طبیعی پلک را برگرداند.

عدم تقارن واضح بین دو پلک

اگر یکی از پلک‌ها نسبت به دیگری به‌طور قابل توجهی پایین‌تر باشد، هم از نظر عملکردی و هم از نظر زیبایی ممکن است نیاز به اصلاح جراحی وجود داشته باشد.

عدم پاسخ به روش‌های غیرجراحی

گاهی افتادگی پلک خفیف است و با روش‌هایی مثل قطره‌های مخصوص، درمان بیماری زمینه‌ای یا روش‌های موقتی قابل کنترل است. اما اگر این روش‌ها مؤثر نباشند، جراحی گزینه اصلی درمان می‌شود.

برای انجام جراحی پلک در آبادان و خوزستان و بررسی دقیق افتادگی پلک می‌توانید به کلینیک دکتر حیات‌اله مراجعه کنید، جایی که وضعیت پلک‌ها به‌صورت تخصصی ارزیابی شده و بهترین روش درمانی پیشنهاد می‌شود.

افتادگی پلک می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما برخی افراد به دلیل سن، شرایط جسمی یا عوامل ژنتیکی بیشتر در معرض این مشکل قرار دارند. مهم‌ترین گروه‌هایی که احتمال ابتلا در آن‌ها بیشتر است عبارت‌اند از:

افراد مسن

با افزایش سن، عضله‌ای که پلک را بالا نگه می‌دارد (عضله لواتور) به‌تدریج ضعیف یا کشیده می‌شود. به همین دلیل افتادگی پلک یکی از مشکلات شایع در افراد بالای ۴۰ یا ۵۰ سال است و اغلب به‌عنوان بخشی از روند طبیعی پیری دیده می‌شود.

افرادی که سابقه جراحی چشم دارند

کسانی که قبلاً عمل‌هایی مانند جراحی آب مروارید، لیزیک یا سایر جراحی‌های چشمی انجام داده‌اند، در برخی موارد ممکن است دچار ضعف یا کشیدگی عضله پلک شوند که به افتادگی پلک منجر می‌شود.

افراد مبتلا به بیماری‌های عصبی یا عضلانی

برخی بیماری‌ها می‌توانند عملکرد عضلات یا اعصاب کنترل‌کننده پلک را مختل کنند. برای مثال:
میاستنی گراویس
سکته مغزی
اختلالات عصبی یا عضلانی
این بیماری‌ها ممکن است باعث افتادگی یک یا هر دو پلک شوند.

افرادی که به طور ژنتیکی مستعد هستند

در بعضی موارد افتادگی پلک مادرزادی است و از بدو تولد وجود دارد. این حالت معمولاً به دلیل رشد ناقص عضله بالا برنده پلک ایجاد می‌شود و ممکن است در برخی خانواده‌ها بیشتر دیده شود.

افرادی که به طور مداوم چشم‌های خود را می‌مالند یا از لنز تماسی استفاده می‌کنند

استفاده طولانی‌مدت از لنزهای تماسی یا مالیدن مکرر چشم‌ها می‌تواند به مرور زمان باعث کشیده شدن عضلات پلک و ایجاد افتادگی شود.

تشخیص افتادگی پلک (پتوز) معمولاً توسط پزشک متخصص چشم انجام می‌شود. هدف از این بررسی‌ها مشخص کردن شدت افتادگی، علت ایجاد آن و میزان تأثیر آن بر بینایی است. برای این کار چند روش مختلف به کار می‌رود.
یکی از اولین مراحل، معاینه ظاهری پلک و چشم است. پزشک موقعیت پلک بالایی را نسبت به مردمک چشم بررسی می‌کند و میزان افتادگی را می‌سنجد. همچنین تقارن بین دو پلک و وضعیت ابروها ارزیابی می‌شود، زیرا برخی افراد برای جبران افتادگی پلک ابروهای خود را بالا نگه می‌دارند.
در مرحله بعد عملکرد عضله بالا برنده پلک بررسی می‌شود. پزشک از بیمار می‌خواهد چشم‌ها را باز و بسته کند تا قدرت و حرکت عضله لواتور مشخص شود. این بررسی کمک می‌کند نوع افتادگی و روش مناسب درمان تعیین شود.
در مواردی که احتمال تأثیر افتادگی پلک بر بینایی وجود دارد، تست میدان دید انجام می‌شود. این آزمایش نشان می‌دهد آیا پلک بخشی از میدان دید فرد را مسدود کرده است یا خیر.
همچنین پزشک ممکن است حرکات چشم و وضعیت اعصاب مرتبط را بررسی کند و درباره سابقه بیماری‌ها یا جراحی‌های قبلی سؤال بپرسد. در نهایت با جمع‌بندی این اطلاعات، شدت افتادگی پلک مشخص شده و بهترین روش درمان، از مراقبت‌های ساده تا جراحی، تعیین می‌شود.

عوارض احتمالی این جراحی معمولاً خفیف و موقتی هستند و در بیشتر افراد طی چند روز تا چند هفته برطرف می‌شوند. با این حال آگاهی از این عوارض به افراد کمک می‌کند با آمادگی بیشتری برای جراحی تصمیم بگیرند.
تورم و کبودی اطراف چشم: شایع‌ترین عارضه بعد از جراحی است که معمولاً در چند روز اول دیده می‌شود و طی یک تا دو هفته به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. استفاده از کمپرس سرد می‌تواند به کاهش آن کمک کند.
خشکی یا سوزش چشم: برخی افراد پس از عمل احساس خشکی، سوزش یا اشک‌ریزش دارند. این مشکل اغلب موقتی است و با قطره‌های چشمی که پزشک تجویز می‌کند کنترل می‌شود.
مشکل در بستن کامل چشم: در روزهای ابتدایی ممکن است بستن کامل چشم کمی دشوار باشد. این وضعیت معمولاً با کاهش تورم و بهبود بافت‌ها برطرف می‌شود.
عدم تقارن پلک‌ها: در مواردی ممکن است ارتفاع دو پلک کاملاً یکسان نباشد. این اختلاف معمولاً خفیف است، اما در موارد نادر ممکن است نیاز به اصلاح داشته باشد.
عفونت یا خونریزی: احتمال بروز عفونت یا خونریزی بسیار کم است، اما رعایت دقیق مراقبت‌های بعد از عمل و مصرف داروهای تجویز شده می‌تواند خطر آن را کاهش دهد.
باقی ماندن جای بخیه: در بیشتر موارد محل برش در چین طبیعی پلک قرار می‌گیرد و پس از مدتی کمتر قابل مشاهده خواهد بود.

دوران نقاهت بعد از جراحی معمولاً کوتاه است و بیشتر افراد می‌توانند در مدت نسبتاً کمی به فعالیت‌های روزمره خود برگردند. با این حال رعایت مراقبت‌های توصیه‌شده توسط پزشک نقش مهمی در کاهش عوارض و بهبود سریع‌تر دارد.
تورم و کبودی در روزهای اول: در چند روز ابتدایی پس از جراحی، تورم و کبودی اطراف چشم طبیعی است. این علائم معمولاً طی یک تا دو هفته به‌تدریج کاهش پیدا می‌کنند.
استفاده از کمپرس سرد: در ۴۸ ساعت اول بعد از عمل، استفاده از کمپرس سرد می‌تواند به کاهش تورم و کبودی کمک کند.
مصرف داروهای تجویز شده: پزشک ممکن است قطره چشمی، پماد یا داروهای ضد درد تجویز کند که باید طبق دستور مصرف شوند.
محدود کردن فعالیت‌های سنگین: بهتر است تا چند روز از انجام فعالیت‌های سنگین، ورزش شدید و خم شدن زیاد خودداری شود.
بخیه‌ها: در صورتی که بخیه‌ها قابل جذب نباشند، معمولاً حدود ۵ تا ۷ روز بعد از جراحی توسط پزشک برداشته می‌شوند.
بازگشت به فعالیت‌های روزمره: بیشتر افراد می‌توانند بعد از حدود یک هفته به کارهای روزمره و محیط کار بازگردند.
مشاهده نتیجه نهایی: اگرچه تغییرات اولیه سریع دیده می‌شود، اما نتیجه نهایی جراحی معمولاً پس از چند هفته و با کاهش کامل تورم مشخص می‌شود.

افتادگی پلک زمانی ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد که باعث محدود شدن میدان دید، سنگینی پلک یا خستگی مداوم چشم‌ها شود. در برخی افراد پلک آن‌قدر پایین می‌آید که بخشی از مردمک را می‌پوشاند و فرد برای بهتر دیدن مجبور می‌شود ابروهای خود را بالا ببرد یا سر را عقب نگه دارد. عدم تقارن واضح بین دو پلک یا شدیدتر شدن افتادگی با گذشت زمان نیز می‌تواند از نشانه‌های نیاز به درمان جراحی باشد. با این حال تشخیص قطعی معمولاً پس از معاینه توسط پزشک متخصص چشم یا جراح پلاستیک انجام می‌شود.
دکتر غلامحسین حیات اله تأکید می‌کند که تصمیم برای انجام جراحی باید پس از معاینه دقیق، بررسی علت افتادگی و در نظر گرفتن شرایط هر فرد گرفته شود. انتخاب روش درمانی مناسب و انجام جراحی توسط پزشک باتجربه می‌تواند نتیجه‌ای طبیعی، ایمن و ماندگار برای بیمار به همراه داشته باشد.
برای دریافت مشاوره و رزرو وقت معاینه می‌توانید از طریق دکمه دریافت نوبت در همین صفحه اقدام کنید یا با شماره 06153223982 تماس بگیرید.


منبع
ispas.ir